V. ap. Cresoll. theatr. Rhet. IV. 6. 83) Seneca controv. praef.

libri I. p. 63. Bip. Cic, Brut. 90, 310.
7*
lOO BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
studiose dicere solitos esse Quintilianus auctor est (^^). His affines sunt avaoxeval et yaraoxevai, quibus fabulis fieret fides \el liistoriis derogaretnr (^^). Sed thesibus opponuntur ab artis scriptoribus vTtoOeostg, quae sunt argumenta per- sonis locis temporibus coniuncta (^^). Haec cum yer». snnt, quae ab oratoribus tractantnr, tum ficta ad veritatis simili- tudinem. Ficta, quae in scliolis dictione tractari solebant, Cicero causus dixit, aetas sequens controversias , quod ea significatione recentius etiam quam declamatioms Tocabulum Seneca dicit(^'), cum hoc ipsnm auctorem Cicerone et Caho antiquiorem non habeat. Veteres autem eodem Sencca et Suetonio testibus eas causas fictas s. controversias dicendo exsequebantur, quae proxime ad veritatem accederent, ita ut committi eas potuisse probabile videretur C*^), Hoc genus tanquam maxime idoneam exercendi ingenii materiem laudat Quintilianus eorum, quae ab aequalibus in ea re pecca- rentur, cum tacita quadam reprehensione recordatus (^^). Qnantum enim iam Augusto principe, quin ab ipso Latrone, qui primus celebrati nominis professor fuit, veritatis lex violata sit controversiae docent a Seneca conscriptae; sen- tentiae enim pleraeque pueriles sunt, argumenta portentosa. Praeterea mos Graeca Latine vertendi tanquam Crassi et Ciceronis comraendatnr a Quintiliano ('^°j; qnem veri simile est qnae Crasso tribuantur in libris de Oratore ex Ciceronis sententia dici existimasse: Ciceronis enim de se testimoniuui non exstat, etsi nenio ignorat Platonica quaedam et De- mosthenis Aeschinisque orationes de corona ab eo Latino sermone donata esse. Fecerunt etiam Brutus et Messalla, et aetate illa usitatum fuisse Suetonius docet. Nec deerant, qui carmina soluta oratione redderent; quo genere solo Ser. Sulpicius Ciceronis aequalis usus fertur, reprehendit autem
84) Cic. Or. 14, 45. ad Att. IX. 4. et 9. auintil. II. 1, 9.