L. Octavio consul factns est. His consulibus rei frumen-

tariae cnra extra ordinem demanckta est (-).
Sed insignis Cottae consulatns maxime eo fuit, quod lioc auctore tribunatus raacnla ignominiae liberatus est, quani imposuerat Sulla dictator yetando, ne qui tribunatum gessisset alium deinde lionorem gereret (^). Sed quales fuerint An- reliae leges illae, de qnibus abrogandis ipse in senatu re- tulisse Ciceroni dicitnr (^*) nec nobis constat, nec diligen- tissimus oratoris interpres Asconius apnd Fenestellam Sal- Instium Livinmye reperit. Post consulatnra Galliara pro- vinciam obtinuit; in qua cum studiose triumphnni quaereret, cuins insta causa non erat, iara decreto honore propter morteni repentinara frui non potnit (^).
Causarura, qnas dixit, paucae eaeque noraine tenns notae sunt. Adolescens defendit P. RutilUnn ayuncnlum (") et , quam\is panca et sine ornatu , tanien oratorie dixit. Deinde contra Arretinue nmlieris lihertatem dixit Cicerone de- feudente: dictatore sine dnbio Sulla, quem Etruscorum gen- tera orani gcnere Yiolentiae exstinxissc scimus: scd nura ea actio in Ap. Clandium et P. SerYiliura consules incidat (a. 675), quae Pighii sentcntia est, ex Ciceronis oratione pro Caecina, quam testatur, non efficitur (^). Tum Titiniae uxori affuit una cum Ciceronc in iudicio privato vel maximo, cura C. Cnrio pro pctitore Ser. Naevio diceret (^). Prior autem cansa
2) Cic. Verr. Accus. III, 7, 18. 3) Ascon. ad Cornelianam
p. 66. Orell. 4) 1. c. 5) Cic. Pis. 26. 6) Cic. Brut.
30, 115. 7) Cic. Caec. 3.3. 8) Cic. Brut. 60, 217.
6
8d BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
publica Cn. DolaheUae L. F. fiiit, qnem repetnndarum reum contra C. Caesarem adolescentem defendit; is cum absolutus esset, actor reum patroni praepotentis yi sibi eripi questus est (^). Acta causa a. 676; cui quia Cicero adiungit Cottae pro M. Camileio dictionem, non iniuria eisdem teraporibus assignatur: qnanqnam res tota iucerta est. Quam Cotta pro se leae Varla putabatur habuisse orationem, eara L. Aelius Stilo Cottae rogatu scripserat ('"). Orationera Cottae in con- sulatu Sallustius secundum aliqnam Tcri siniilitudinis speciem finxit (")• Sed quod Charisius affert, Cotta pro L. Veterlo libro primo('-), corrigendum VeturioC^)-^ scd admodum du- bito an hic Cotta illam causam dixerit. Exstat enim Cice- ronis testimonium yerbis accuratis prolatum nihil scripti reliquisse Cottani ('^).
Doctior Cotta plerisque aequalium \idetur fuisse. Cicero enim et sermonis de oratore capita sese ab eo accepisse fingit et Stoicorum et Epicureorum doctrinae de natura deo- rnm refellendae provinciam ei tribuit: quae res etsi neuti- quam probant artificio oratorio cultissinmm et philosophiae studio deditum fuisse, tamen cum aliqua yeritatis specie fictae sint oportet. Et sane, si quid Cicero de eius avte dicendi iudicet considerayeris , eam laudem, quamcunque habuit non sane contemnendam, studio potius quam naturae debuisse videbitur; quod studium literarnm plane expers credi non potest. Inter aequales enini Cotta Snlpicio et Caesari par habitus est; sed princeps patronorum, postquam exstilit Hortensius, existiraari desivit. Acute inveniebat, partiebatur apte, liraatura et elegans dicendi genus consectabatur: sed et infirraitate vocis lateruraque et natura raagis ad docendum quam ad movendum facta ab omni contentione abstinere coactus plnrima quidem perspicue et iucunde dicebat, sed nihil graviter, nihil vehementer, nihil ad niiserationera ex-
9) V. Pigh. III. p. 280. Erat enim aliiis Dolabellca praetoriiis, quem Scaurus adolescens damnavit; hulc olimVerres pro quaestore fuerat. 10) Cic. Brut. 56, 203, 11) p. 113. ed. Haverk.
12) Charis.II. p. 195 P. 13) Secundum Nonium p. 149. 14) Cic. Or. 38, 132.
BREVIS ELOQUENTIAE ROM. IIIST. »3
citandam acconimodate ('^). Qua rc multiim ab Hortensio distabat, qui magno Ycrborum sono crebrisque Asialicorum oratorum sententiis utebatur; magis etiam a Cicerone, qiii alterum natiira, alterum doctrina superabat.
§. 31.