L. Flaccus in urhe essent, praetori legis ferendae ius non

erat; et quia legcni centuriatam , quara solani rogare ma- gistralibus raaioribus licebat, ex senatus consulto ferri oportc- bat, nec senatus eius legis auctor futurus crat, qua iudicia ab ipso transferrentur ad equifes. Accedit, quod pafrouus senatus iam propter latara legcm Caepio dici potuit. Huius suasionis, quam sibi a puero quasi magistram fuisse dicit Cicero ("^'') particulae quaedam exstant apud Ciceronem et Priscianum (^') et capita ab oratore dicendo exposita (^^). Hac occasione Crassus fortasse etiam in C. Memmmm lio- minem tum maxime popularem contionatus cst; cuius contionis duo loci exstant, quorum altcro sane ridicula de Memmio narratio continetur (^^). Sequitur oratio pro Q. Caepione, quem C. Norbanus tribunus propter amissum exercitum de maiestate postulaverat; quam defensioni iunctam Cicero di- cit (^°) id est argumento laudatoriam, sed defendendo reo destinatam. Quanquam nec maiestas Crassi, quo consule acta res est, nec eloqnentia contra tribunicios furores et vim seditionis yaluit. Deinde altercationcm censor cum collega Cn. Domitio liabuit, cuius quasdam sententias apud scripto- res retentas scimus (^'). Denique patrum auctoritatem contra