III. 7, 6. Contra vide Cic. in Pisonem c. 26. 12) Asconius

cid Cornelianam p. 67. Orell.
68 BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
snra ciini Cn. Domitio Ahenoharbo gesta a. 661; qoi ceS- sores quo edicto rhetores Latinos ex civitate sustulerint alio loco memoravinuis. Sed nohilis censura illa est propter discordiam cum collega viro non spernenda auctoritate et facundia: cuius discordiae causam ignoramus, scimus autem maximis altercationihus palam factam; in qno genere cum Crassus adversario suo longe esset superior, clamores, qui- hns teste Cicerone populus altercationem illam prosecutus est, Crasso plaudentium et assentientium fuisse putandi sunt ('"*)^ praesertim cum inanis Domitii et innata familiae vanitas multa ridicula haheret, in quihus reprehensor satis ioculari- ter versari posset (''*). Praeter hos honores gestos etiam auguratu Crassus insignis erat ('^). Post censuram ad- ministratam, in qua propter discordiam cum coUega nec censum egit nec lustrum condidit ("*), cum liberum otium hahiturus etiam ex senatu paulisper cedere et causas iudicia- les ahdicare constituisset, vix quinquagesimum ingressus an- num praematura morte ahreptus est. Fregerat enim nimia contentione dicendi vires, cum senatum adversus L. Philippi consulis iniurias tueretur. Hunc viri egregii exitum Cicero narrans et laudes eius surama dicendi uhertate celehravit et calamitates rei puhlicae, quihus quasi fortunato casu ille ereptus est, eis verhorum ponderihus deploravit, ut, si omnia Ciceronis scripta perlustrem, hac narratione elegantiorem aut graviorem nullam reperiam ('").
Plura testimonia efficiunt, ut Crassum antiqua severitate praeditum fuisse vitamque eius reprehensione omnino caruisse credamus. Certe luxuriosi non est, quod aeratis tricliniis usus esse et duo sola pocula argentea Mentoris manu sculpta nec quicquara praeterea caelati hahuisse fertur, et ne illis quidera uti ausus esse propter verecundiam (''*). Rursus, si fides Plinio varios et incertos auctores sequenti, halneas calidas in ipso mari, si non fecit, at possedit tamen ('^);
13) Cic. Brut. 44, 164. 14) Cic. de Or. II. 59 , 242. 15) Cic. «!• Or. I. 10, 39. 16) Plin. H. N. XVII. 1. 17) de Or. III
1. sqq. 18) Plin. H. N. XXXIV. 3. 19) Plin. H, N. XXXI. 2.
BIIEVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST. 69
piierilem pisciuui amoreui, quo etiani L. Philippus et Q. Hor- tensius teuebautur, Douiitius in altercatioue obiecit ('^'^) , Brutus autem accusator, quod columuas marmoreas ex aedilitate in domum suam transtulisset ('^'). Quanquam huius liominis , cum quod ab iuimicis multa mendacia utrobique iaci in orationi- bus solebant, tum propter Titae sordes et nequitiam miuime certa fides fuit.
Mature sese iu forum venisse cum ipse apud Ciceronem testatur ('^-) , tum alii docuerunt scriptores (^^), Verum quod puerum se iu forum venisse dicit, id verbis extenuatum est, quam ficeiioGiv Graeci dicunt. Erat enim, quod annorum computatioue facile efficitur, auuos ununi et viginti natus, cum primam causam egit G. Carbonem accusans. Quod scriptor dialogi de oratoribus (-*) undeviginti habet, errat; gravius etiam peccarunt Lambiuus et Pearcius Ciceronem contra fidem Mstoriae ex dialogo corrigeutes. Huius accu- sationis postea poenituisse Crassum quod Cicero dicit ('^^), etsi magis in huius terapora quam illius cadit, tamen veri similitudine non omuino destituitur. lam enim invalescebat mos amicitias et clieutelas veritati et iustitiae anteponendi; accedit, quod propter illam accusationem hominem et nobilem et studio rei publicae insignem C. Carbonem damnati illius filium inimicum habuit, et iis quidem temporibus, quibus maguopere ex re optimatium esset non discordia castra habere (-^). Illius actionis uua particula exstat apud Cice- ronem servata, quae ipsa capita potius quaedam orationis, quam loci excerpti similitudinem refert (-*). Seqnitur causa Liciniae virginls Vestalis acta a. 641 Crassi vigesimo septimo. Cum enim Aemilia Vestalis maxima stuprum fecisset cum Betucio Barro equite Romano et, quo tectior esset, duas virgines Marciam et Liciniam illius hominis sodalibus con- ciliasset, illa quidem a collegio pontificum damnata est, hae
20) Plin. H. N. XVII. 1. Macrob. Sat. II. p. 389. Z. 21) Plin. H. N. XXXVI. 3. 22) Cic. de Or. III. 20, 74. Brut. 43, 159.
Off. II. 13. 23) ftuintil. XII. 6,1. dial. de oiatt. 34. 24) 1. c, 25) Cic. Verr. Accus. III. 1. 26) Cic. de Or. III. 3, 10. VaL
Max. III. 7, 6. 27) Cic. de Or. II. 40, 170.
^'O BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
insoiitcs iiidicatae. Sed Sex. Peducaeus tribunus plehis cri- minosis contionibus L. Metellum pontificem maximum totuni- que collegium apud populum in tantam adduxit inyidiam, iit rogatione ipsius L. Cassius, scopulus reorum dictus ol) severitatem, quaesitor crearetur, qui de causa illa cogno- sceret (-^). Defendit igitur Crassus gentilem suam, sed etsi eloquentissimus visus, quo minus damnaretur, prohibere non potuit. Huius defeusionis partes quaedam scriptae Ciceronis aetate exstabant (-•') , iiunc praeter nomcn niliil relictum est. Deinde, si fides Ciceroni hahenda (■''°) , cansam colonlaci Narho- ncnsts deducendae egit popularium partes secutus; optimates enim resistebant, ne reditus ex agro publico minuerentur. Quanquam errat ille hanc dictionem Liciniana defensione posteriorem ponens: deducta enim colonia Narbo a. 636, Crassi vicesimo tertio (■^'). Huius orationis etsi non infrequens est memoria, tamen praeter sententiam quandam brevissimam eamque Ciceronis verbis accommodatam nihil ex ea reliquum est Q-). Multas deinde causas a Crasso dictas cum per se veri simile est, tum Ciceronis verbis confirmatur (^•^) ; veruni ne nomina quideni earum ad nos perlata sunt. Lam tempo- rum ordine proxima est suaslo legis Serviliae de iudiciis equitum cuni senatu communicandis; ea lex lata a consule Q. Servilio Caepione a. 648, qui Ciceroni natalis fuit, Crasso quartus et tricesimus (^''). Num perlata sit incertum est; certe paucis annis post, cum Crassus Cn. Plancium defendit adversus accusatorem Brutum, equites iudicabant (■'^); et a. 659 M. Livius Drusus legem Serviliae simillimam tulit. Quanquam sunt qui Serviliam consulis alia Servilia Glauciae praetoris sublatam putcnt, velut Ernestus. Hos aulem pro-
28) Sic accurate Asconius ad Milonianam c. 12. cf. Llv. epit. LXIII. Pliitarch. Qnaest. R. p. 300. Huft. , apud quem con-i- gendum JiiToviiog BctQQot; pro BovTfnog l^aQ^rcoog, castigandiis auteni error scriptoiis reni ad Pnnica teinpora referentis. 29) Cic.
Brut. 43, 160. 30) Cic. 1. c. 31) Vellei. I. 15. cf. Cic. de Or. II. 55, 223. p. Cliient. 51. auintilian. VI. 3, 44. 32) Cic.
Off. II. 18, C3. 33) Cic. Brut. I. c. 34) Cic. Brut. 43, 161. 35) Cic. Cluent. 51.
BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST. 71
l)arc non licet ct quia, cum duo consules C. Marius ct