L. 186. nemone Philippum] Ernesti coniecturam nemone

ul a nemine probatam accepimus praeter Kirchnerum in Hor. Serni. I. 1, 108., qui ipse locus Ernesto fundus fnit ad cor- rigendum. lure adversatur Bernhardy. „Nemone ul stupentis vel indignantis est, qui rem perversam detrectet vel repre- hendat. Vide vel exempla Drakenborchi in Livium IV. 2, 12. Atqui Cicero tantum afuit, ut indignitatem iudicii popularis gravaretur, ut polius Philippum merito poslhabitum Crasso
39» EXPLICATIONES
vel Antoiiio concedat. lam nemone unieferrel est udeo nnllus potuit invenlri, (jiii orutorem secitndiloci prac/ierrcf?" Haec ille.
187. Antigenidas] eantlem narrationem et, ut solet, ex Cicerone haustam habet Valerius Maximus III. 7. extr, 2.; similem sententiam vel ab Antigenida yel ab Asopodoro pro- latam Athenaeus p. 631. f., quem locum Bernhardy contulit. Fnerunt autem illo nomine clari tibicines duo, quorum uter illud dictum protulerit ignoratur : v. lacobs. ad Anthol. vol. VII. p. 57. Wyttenbach. ad Plut. t. II. p. 378. ed. Lips. Intpp. Procli Hephaestioni adiecti apud Gaisfordum p. 488. ed. Lips.
188. pcrinde uccidunt, nt] usitatius erat ac, De Or. IH. 56, 213: sed liaec omnia im-inde sunt, iit uguntur. Plin. Epp. I. 20. jmnnde nt hrevitas. Post uUter utque adiiciendum esse iit post Stewechiuni et Tursellinnm iniuria decreverat Wopkens. Lectt. Tull. I. 15.; nec concedo Handio in Turs. vol. I. p. 269. in hac formula utque dictum esse pro atque ut.
tractantur] afficiuntur. c. 54, 199: sic ex unimorum motu cernitur quid tractandis liis efficiat orator; cf. 55, 202. Hinc summus orator Cicero Quintiliano dictus est summus tractan- dorum animorum urtifex, XI. 1, 85.; quem locum contulit Meyerus.