XXXVII. 139. Antonio] v. prolegg. §. 26.

AD CIC. BRUTUM CAP. 36. 37. 38. 3*9
140. vcrhu ipsu] de verborum delectu sententiam suam Cicero accurate explicuit de Or. III. 37 sqq. Quatenus in laude oratoris rcponendum sit sciatne latine loqiii an non sciat ideni exposuit de Or. III. 14, 52. et in lioc Bruto 75, 261.
sed ilht quae proprle laus] hanc sententiam ava^oXovO-ov Matthiae de Anacol. Cicer. p. 18. post instaurari et ahsolvi putat verbis sed tamen Antonms &c. Beierus auteni in Fragm. oratt. Cic. p. 53. existimat post verha sed llhi huts talem fere sententiarum conformationera desiderari: in Antonio fuit, iit in verhis et eligendis — diricjeret, Ferri autem non potest, ut sententia avayolovd-og sic absolvatur, non ut addantur necessaria paulum mutata, sed ut media interponantur. Mihi videtur Cicero ita instituisse orationem, tanquam post sed illa ■ — iu vcrhis additurus esset non caruit, quod opponeret prioribus diligcnter loquendl htude caruit neque tamen est ad- modum inqiiinate locittus. Ab hac forma sententiae cum de- scivisset, rem illam, in qua propriam oratoris laudem quae- rendam esse dicturus erat, his verbis reddidit: sed tamen Antonius &c. Illud recte vidit Bernhardy verba illa sed iUa — verhis sic esse interpretanda: sed illa laus (s. potius lande, sc. non curuit) , quue proprie htus oratorls est.
141. eaque non tam] mire argutatur in his Bernhardy. Quaenam sint aut cogitari possint figurae, quae in expri- mendis sensibus et affectibus versentur, non intelligo, nec quicquam in hanc rem habet, quem antestatur, Quintilianus