II. 6, 27. Beier. ad Cic. p. Tullio p. 40. — De exilitate

dicendi Stoicorum similiter iudicant Cicero de Or. UI. 18, 66. de Fin. IV. 28, 78., Quintilianus X. 1, 84.
philosophorum de se ipsorum] ipsorum displicuit Schuetzio de Stoicis solis agi putanti, quorum placitum Cicero tangat etiam de Or. I. 52, 225 sqq. p. Murena 29 sqq. Parad. V. 3. Recte exposuit Bernhardy philosophos iam a principio oranes de se sensisse magnificentius, Stoicos autem eam sententiam dedita opera auxisse. Ipsorum phdosophorum igitur est Ttov cfiXoooffoJV avztov xad^ eavzovg, s. aQxlJd^ev.
116. staturios] c. 68, 239: C. Piso statarius et sermonis plenus orator. Sumptum hoc ab actione scenicorum, quorum alii vultu Yoce motu lenes et qnasi temperati, alii agiles et arguti sunt; motus enim ille difficiUs est quem Graeci noi- xiXov Yocant, nos hiinstlich. Hoc in pantoraimis duobus Demetrio et Stratocle copiosius exsequitur Qnintilianus XI. 3, 178. Nam actores comocdiantm, quos ille dicit, sunt pantomiraorum comicorum. Verilus Ciceroni est Nuturtreue, molestus nostrum angstlich, peinlich.