XX. 5. Plin. H. N. XVI. II. Sed etiam greges in illis silvis

pascebantur, ut per totam Italiam mos erat, quam ob rem pecuarias, ut Corrado scribi placebat, Bruttiorum commemorat Varro R. R. II. 1.
87. qiiasi comperendinatus] diem comperendinationis inter primam et alteram actionem medium fuisse Ernestus putabat. „Vetere re publica tametsi tempora dilationum eraut libera poteratque iudex lege sua comperendinatum adiraere (v. Verr. Acc. I. 9, 26.), duabus actionibus ut causa perficeretur: tamen, si causa comperendinaretur, dies debebat una et certa definiri. Itaque nec de dierum nuraero dubitationi locus est relictus nec video, si dies habebantur incerti, quo pacto concedamus aliquem fuisse medium. Inimo fuit tertius s. perendinus, quo iudicium oporteret transigi." Bemhardy. Medius igitnr ille dies est ille, qui inter secundara et tertiam actionem interiectns erat, qui dies quasi comferendinatus vo- catur, quia non vere coniperendinata, sed arapliata fuerat et in diem forte tertium reiecta: v. 19, 74.
testudine] Varro de L. L. V. p. 161. a Meyero allatus docet cavaedium s. mediam aedium partem, cum sub divo esset, impluvium dictum, cum esset contecta desuper, tesiudi- nem. Lncem igitur accipiebat ex foramine tecti.
male mulcatos] quippe cum dictantis voluntatem celeritate scribendi non aequassent. Ex quo significahat bene explicat Bernhardy: ex quo indicio tanquam fonte ducebat obser-
30» EXPLICATIONES
vationem de studio Galbae siiigulari. Addit testimoaium Ciceronis ad Att. XVI. 7: alind nilul habeo, (luod ex iis a te verbis signlficuri pitlem.
silentio praeteriretiir] plaiisum et tlamores admirantium significat, quae commemorantur a Cicerone inBruto 44, 164. 95, 326. Orat. 30, 107. 31, 111. de Or. I. 33, 152.; a Plinio epp. IV. 5, 1.; a Quintiliano denique IV. 2, 37. silentio attentorum et erectorum opponuntur.
(juaestione] Schuetzius yestigia codd. Gu. 1. 2. secutus disqnisitione scribendum proposuit, quod pro quaestione lega- tur in oratione p. Sulla 28, 79.: in mngnis disquisitionibiis repentinisque periculis vitam uniuscuiusque esse iestem. Sed rem accuratius considerantibus apparebit quaestionem dici uni- verse, L)]ti]Oiv, yQiOLv, unde ducuntnr formulae in quaestio- nem venire , quacstionem habere , quaestione absolvi; disqui- sitionem autem quaestionem de yeritate eius, cuius quis in- simuletur. Livius XXVI. 31: in disquisilionem venil quld ego fecerim. Nam veniebat in quaestioncm quid Marcellus fecisset: querebantur enim, non accusabant eius atrocitatera Syra- cnsani; sed, ut querelis eorum senatus mederetur, quaeren- dum erat num iure quererentnr, et hoc est in disqulsitionem vcnire, ■AQivEod^ai tieqI ul?]0-eiag. Cic. Harusp. Resp. 7, 13: quanquam ad facinoris disqitisitionem interest adesse quani jdurimos; i. e. ut recte quaeri de veritate criminis possit. Quaestionem hic ne ver])orum quidem tenor dici patiebatur.