XXI. 81. scd vlvo Calone] haec minime siipervacanea

siint, sed prope necessaria. Autea enim cum aut maiores Catone aut aequales aut certe principes et lionoratos re- censuisset, uunc ad iuniores eodem studiorum et laudis con- sortio commendabiles transit.
A. Alhlmts] cos. a. 603 ; res Romanas Graece perscripsit, de qua scriptione Catonis iudicium commemorant Polyb. XI. 6. Plutarclms Cat. M. 12. et Gellius XI. 8. Alius Albinus no- mine tenus notus res Romanas Latino sermone persecutus est: V. Macrol). Sat. II. 46., qui quidem Nepotem in yiris illustrihus secutus est. — Scr. FuhUis Flaccus consul fuit a. 619, Ser. Fahhis Plclor praetor a. 609; distinguendum raonet Mcyerus a Q. Fabio bistoricorum Romanoruni auti- quissimo, idem ad illuiu referens quae ex Varrone apud Konium p. 518. 544. 223. Gellium I. 12. X. 15., Fcstum p. 216. ed. Lind., Servium in Georg. L 21. et ex libris de iure pontificio apud Macrobium Sat. III. 2. Nonium p. 518. leguntur. — Q. Fuhlus Laheo] consulatura gessit a. 571. Doctum significat Santra apud Sueton. \it. Terent. 4., ab lioc vel Sulpicio Gallo Terentium magis potuisse adiuvari testa- tus, quam a Scipioue Laeliove, qui tunc adolescentuli fueriut.
Q. MeleUus] cognomento Macedonicus cos. a. 611, post- quara de Pseudopbilippo praetorius triumpbarat a, 608. Qua- tuor cius filii consulares fuerunt, Q. Balcaricus, L. Diade- matus, M. et C. Melelli, cos. a. 631, 637, 639, 641. De Macedonici felicitate multi multa: v. Vell. I. 11, 6. et quae collegimus in Explic. ad de Or. I. 48, 211.
82. L. Cotta] cos. a. 610; tribunus male gessit rcm publicam a. 600; v. Val. Max. VI. 5, 4. De eo adversus Viriatlium mittendo dictuni est Africani apud eundem scripto- rem VI. 4,2. — De Laeiio et Ajricano vide prolegg. §. 14. et 15.
de ingeniis oralorum] iniuria eorum pro oralorum scribi voluit Ernestns: opposita enim snnt inter se oraliones et ora- tores; ex illis enim de borum ingenio existimatur.
Scr. GaJha] v. prolegg. §. 16.
AD CIC. BRUTUM GAP. 21. 359
egrederetur a proposUo] Bernliardy egredi et degredi s. digredi divcrsa esse iuditat; illud significarc rei alicuius^ quae ad utilitatcni causae pertineat, extra ordincm positain tractationcm, quae in permoyendis affectibus callide versetur; digressiones aut intra historicas descriptiones aut expositiones paulo ornatiores subsistere solitas. Hoc quo modo probelur ignoro. Hic enini plane egredi dicitur de ornatu ad dc- lcclandum, sed ciim movendis animis minime coniuncto: ncc id ultra apud Ciceronem legi videtur. Scd digredi de eodem ornatu dictum videmus c. 93, 322. de Or. H. 77, 312. et in enumeratione figurarum 53, 203. Quintilianus autem, cum libro IV. 3, 12. ceteroqui eam, qua Bernhardy usus est, definitionem posuisset, de affectibus tamen movendis nec addidit nec addere potuit, cum §. 15. omne, quod extra quinque illas orationis partes, exordium, narrationem, con- firmationem, refutationem, perorationem esset, egressionem dicere sustinuerit; porro §. 16. egrcdi oratorem in omuibus illis significaverit, quibus iudex reficiatur, adnioneatur, pla- cetur, rogetur, laudetur; denique fortuitas et ex occasione ab argumento desciscendi cansas esse monuerit §. 17.: quam ob rem Ciceronem iam in proocmlo Milonianae digredi fuisse necesse, quod tamen in movendis affectibus minime versatur. Itaquc digressionem dicit, cum Cicero abit iu laudes Poni- peii, IX. 2, 55., contra egressiones lenes el dukcs et remissas dicit raptnm Proserpinae, Siciliae descriptionem, Pompeii laudem