XVII. 65. gravior in laudando] huius rei testimonium

ex reliquiis Catonis petere non licet, nec yeri sirailis est, cum ille pro acerbitate ingenii minirae propensus esset ad landandum ; ita hoc propter contrarium illud de acerbitate vituperandi appositum videtur. Cetera autem in Catonis laudem dicta illis scriptorum particulis, quae adhuc exstant, confirmantur.
66. PMUsto] scripsit res Siculas et gesta Dionysii maioris et minoris. Dionysius ep. ad Pompeium c. 5. ei tribuit vim et densas vibratasque sententias : to azQoyyvXov xal nvxvdv xal EVTovov xal ivayioviov; eximias eius laudes habet Cicero ad Q. Fr. II. 13. V. quae collegi Expll. ad de Or. II. 13, 57.
{juod itcm lAisiac] improbabat haec Schuetzius et quodam modo etiam Bernhardy, nec breviorem nec acutiorem esse Lysiam dicens, ut posteriores eum potuerint obscurare. Sed officcre cum Demosthenes Lysiae dicitur, apud lectores et studiosos dicitur officere: quippe eff^ecit ille vi et ornatu orationura , ut Lysias apud pauciores probaretur.
67. Catoncs] de hoc scheraate dixi ad de Or. I. 48, 210. ; ante me Lambinus ad Bruti locura, ed. Klein. p. 66.
68. sanguinem] figurara multis illustrat Goellerus ad Cic. Orat. p. 183.
amatur] „singulareni numerum praestare, quod Hyperidis et Lysiae noraina quasi unara in notionera coeant, docet ob- servatio Goerenzii in Acad. II. 1. p. 2., cui locupletandae profuerint Bentleius in Hor. Carni. IV. 11, 9. et Burmannus in Virg. Aen. IV. 651." Bcrnhardy,
et ut aptior sit oratio] haec sic, ut solebant, aovvdaTcog coraposita nerainem offendisse utique miror. Nec seiungi
AD CIC. BRUTUM CAP. 17. 18. 353
debebat oratio aptior et verha composita et qiiusi cougmentata ; iiam recta corapositione apla i, e. rotuuda et compreheusioue sive TceQwdo) viucta oratio nascitur. Cic. Or. 71, 235: facilius est apla dissolvere, qiium dissipata connectere. 70, 233. efficiatur aptum illud, (jnod fiierit antea diffhtens et sohitum. Hinc Thucydides scriptor verhis aptus Yocatur de Or. II. 13, 56. et medius dicendi modus composillone aptus Quiutiliano XII. 10, 60. Plane diversa est oratio numerosa Cic. Or. 54, 181: deinde , quod dicilur in oratione numerosum, id titrum numero (i. e. pedibus nuraerose cadentibus coniunctis v. Or. 49, 164.) solo efficiatur, an etiam vel compositione quadam vel genere verhorum. Ab apta oratione distinguitur etiam apte cadens i. e. nuraerose finita. Quiutil. IX. 4, 32: qui (ordo verbo- rum) si vitiosus est, licet et vincta sit et apte cadens oratio, tamen merito incomposlta dicutur. Hinc numerosam i. e. so- nantem, et aptam i. e. comprehensione vinctam orationem Cicero componit Or. 50, 168: ergo et lii numeri sint cogniti (pedes suaviter cadentes) et genus illud tertium explicetur quale sit, numerosue et uptae orationis ; i. e. orationis ita aptae, ut comprehensiones nnmerose finiantur, ne hiulcae sint, ne claudicent; et Quintilianus IX. 4, 17. felicissimura sermonera dicit, cui et rectus ordo et apta iunctura et cum Ms numerus opportune cadens contigerit. Coraponendi artem a veteribus Graecis i. e. qui ante Isocratem fuerunt, Cicero abiudicat non hic modo, sed etiam in Oratore c. 50. 168.; numerum ibidem 55, 186.; utruraque dissentiente Quintiliano