V. 12. dicuntur, cum plebeias etiam fuisse notissimum sit),

Atiliis (Liv. IV. 7.), Virginiis, Cussiis, Gcnuciis, Curliis, Si- ciniis, Scmproniis, quorum Atratini patricii fuerunt, Sulpiciis, quorum Galbae patricii, Rufi plebeii, incertum est num stirpes harum gentium impari cum plebeiis connubio ortae sint an transierint ad plebem. Legendus etiam Niebuhrius vol. I. p. 367. Sententia haec est, ut ignobilis posterioris aetatis homines ignobilitatem suam splendidis gentium pa- triciarum cognorainum nominibus praetexuerint, quas olim ad plebem transisse dicerent.
a M' Tullio] consul cum Ser. Sulpicio a. 254 fuit. Quod Tusc. I. 16, 38. euni suura genlileni vocat, neque iocatur Cicero, nt Orellio Klotzioque visum, neque id cum hoc de ignobilitate sua testimonio pugnat; id quod satis exdefinitione gentilitatis constat, quam dedit Top. 6, 29.
63. Catonis] De M. Catone dictum in prolegg. §. 13.
cnius urhitror phirimus esse] ferebantur Lysiae orationes CCCCXXV., quarum genuinae a Dionysio agnoscebantur
AD CIC. BRUTUM CAP. 16. 351
CCXXX: vere igitiir Ciceio; v. Westcrmann Hist. Eloq. Gr. p. 281. sqq.
certe Alhcius 7uttus] „i(l argiiit criticos de sede natali Lysiae dissensisse; nec praeter Ciceronem et Dionysium Iiidic. de Lys. 1. exstare videtur qui diserte hunc Athenis natuni prodidcrit. " Uernhardy.
fiDictus omni clvlmn munere] Schneiderus «!c Niebuhrius vol. II. p. 60. de looTelela s. mitnicipio interpretantnr, Meye- rus de partihus Lysiae in restltuenda ex triginta virorura dominatione re puhlica; non definio.
qiiusi lAcinia et Mucia lege] Crassus et Scaevola cousules a. 659 le^e sua cavebant ne quis se pro cive gcreret, qui civis non esset; qua lege magnus sociorum numerus in suas civitates remissus est. Similiter Timaeus Lysiara qaasi ia patriam suam rcvocahat, i. e. Syracusanum esse iudicabat, cum eius pater Cephalus auctore Pericle Athenas immigra-' visset ibique inquilini iure viveret.
64. huhet — sludlosos] his praeludit disputationi de falsa Atticorum imitatione, quam uberius persecutus est c. 82. ; eandem leniter tangit in Orat. 9. Hinc minime absurda est Bernhardyi sententia factura id esse a Cicerone propter ini- quissimara illam litera de principatu eloquentiae, quam cum Calvo eiusque aemulis tenuioris atticismi sectatoribus habuerit.
lacerti] cum proprie significent musculos brachiorum ex- pressos roboris signura, raaxime exercitorum dicuntur, iit militum: tori autem i. e. musculi tomentorura instar de cute eminentes athletarura, qui dedita opera non corpus totura, sed vim brachiorura et crurum exercitabant: cf. Gesner. ad Quintil. VIII. prooera. 19. Ruhnk. ad Rutil. I. p. 6. Wernsdorf. in eleg. in Maecen. poet. Lat. min. vol. III. p. 167. Ernest. in Plin. Epp. V. 8, 9. Lucertos railitum toris athletarum opposuit Quintil. X. 1, 33. Quanquam etiam tori pro lacertis dicuntur eidem YIII. 3, 10. Tralate lucerti vim ac robur dicendi virile significant. Hic, cum vehemens et movendo auditori intentus orator Lysias non sit, referendum est ad sermonis proprietatera et maturitatem. Rursus curo quasi nimia pinguedo lacertis contraria est; quare Quintiliano X.
35» EXPLICATIONES
1, 77. ad opimum orationis habitura transfeitur , quem ille Aeschini tribuit, quem ad modum Cicero Or. 8, 25. Asiaticis oratoribus ojnmum et adipaU genus dicendi; quippe YCrbis ornatum et copiosum, Yi sententiarum inferius.
habet tamen — gandeant] haec Bernhardy cum vi posita dicit, ut admiratores Lysiae eidemque Catonis contemptores pungantur; sed suspecta videntur. Tenuiter enira hic et proprie dicuntur eadem, quae paulo ante elegantissiraa figura.