XII. 10, 64. Gell. XII. 2.

51. e Piraeco] tangitur Aeschinis voluntariuni exsilium, quem post litem de corona amissam Rliodum navigasse ferunt ibique scholam oratoriam instituisse. Asiani autem post Alexandrum M. literis et sermoni Graecis assueYerant. Quod puene loqui dedidicisse dicuntur oratores Asiatici, noli cum Meyero referre ad vocem inclinatam qua^i canentis et ulu- lantis, qnod sane illis trihuitur Or. 8, 27., sed ad sermonem inani verhorum sonitu repletum, quera et statira significat Cicero et c. 95, 325. Hoc dicendi genus Asianis familiare Atheniensihus maxime peregrinum et a Graecorum consue- tudine ahhorrens videbatur, quasi sic loquentes ne sermone quidem Graeco uterentur. De celeritate confer Or. 16, 53., unde disces nihil esse nisi cursuni et flumen. Saluhritas antem et sanitus coniuncta nihil habent off^ensionis. lllud ad res externas refertur, quibus vita recte constat; quani ob rem saepe ittilitatem significat sive commodum. Ita sa- lubrilus saliiti opponitur Cic. Mur. 14, 29.; saJuhriter cmere i. e. vili pretio, saluberrime rcficcre aedes el saJuhcrrimam navigationcm dixit Plinius Epp. I. 24. VI. 30. X. 28, 1. Hinc in oratione videtnr rectnm quoddam iudicium significare omnia apta tractandi ratione temperans (Angemesscnheit). Sanitas autem a corporis habitu a morbo et infirmitate alie- nissimo snmptum quasi cumulum laudi addit, incorniptum et virili firmitate plenum dicendi genus indicans. Locum de Asiaticis oratoribus expressit Quintilianus XII. 10, 18.
52. es monumentis] ex historia. c. 49, 181: «/«»1 est enim, quod scrihi possit de iis , de quihus nnlla monumenla loqininlur ncc aliorum «ec ipsorum'^