M. TVlilil CICGROIVII^

BRUTUMr.
21
INTRODUCTIO.
JLii praefatione libri C-icero prinmm Q. Hortensii mortem deplorat, sed quae opportuno ipsi tempore acciderit; deinde causam colloquii perscribendi exponit. Venerant enim ad cum M. Brutus et T. Pomponius Atticus eumque rogave- rant , ut quem nuper in Tusculano inchoasset sermonem de oratoribus nunc pleuius exponeret (c. 1 — 5).
Orditur igitur ab Atticis oratoribus simul rem omnium difficillimam esse eloquentiam demonstrans. Nam etiam Athenis omues artes ante inventae perfectaeque sunt, quam eloquentia ad suam quandam maturitatem pervenit et, cum iam salis cultorum reperisset, tum demum ad artis formu- lam revocata est (c. 6 — 13).
Transit ad oratores Romanos , quorum primum anti- quiores enumerat, de quorum eloquentia nihil certi sciri jjossit, L. Brutum ^NI. Valerium Maximum L. Valerium Potitum Ap. Claudium Caecum C. Fabricium Ti. Corun- canium M' Curium M. Popilium C. Flaminium Q. Fabium -Maximum Verrucosum Q. Metellum (c. 14).
Sequuntur illi, de quibus certior memoria constabat, 1
in eisque primus M. Cornelius Cethegus (c. 15). Deinde