LXXXV. 292. diffressio~\ sic Lg. omnes (modo 35. 51. dig-

gressio), Ven. 1.2. Ott. V^at. Cu. 1.2.; Lainb. 3Ieyer. defjrcssio.- — aliquotiens^ sic codd. nostri oinnes. • — inijuit] aliquid Cii. 1. — quoniani] iam addunt ed. pr. Lg. oinnes, Cu. 1. Ven. 2. Vat. — Titc] Atficc Nor. — Acschini] sic ed. |)r. et codd. inei omnes praeter Lg. 35. 08. 70. — disccptctui-] discc])tatur Par. D. Gii. 1. 2. At disccptctur , ut est in ed. pr. , Lg. omnes, Veneti, Roinani. — sibi] om. Gu. 1. — arrogant] Ern. arrogent. Verba ab hominis ad cum oin. Gu. 1. — caehnu] Lg. 8. 51. 50. 58. — Gorgiam] Gorgian Lg. 8. 51. 53. 08. 70. non profecto peius vulgato, diim ne proxiiniiin esset et sine omni diversitate scriptiirae Protagoram. — quo tnodo] divisim ed. pr. Lg. 53. Ott. — qui id] qui illud ed. pr.
BRUTUS CAP. 85. »99
iii caelura efiert laudibus Protagoram Ilippiam Prodiciim Gorgiam ceteros, sc autem omnium rerum inscium fingit et rudcm. Decet hoc nescio quo modo illum: nec Epi- curo, qui id rcprehendit, assentior. Sed in historia, qiia tu es usus in omni sermone, cum qualis quisque orator fuisset exponeres, vide, quaeso, inquit, ne tam reprehen- denda sit ironia quam iu testimonio. 293. Quorsus, in- quam, istuc^ non enim intellego. Quia priraum, inquit, ita laudavisti quosdam oratores, ut imperitos posses in crrorem inducere. Equidem in quibusdam risum vix tene- bam, cum Attico Lysiae Catonem uostrum comparabas, magnum, me Hercule, hominem vel potius summum et singularem virum: nenio dicet secus; sed oratorem^ sed etiam Lysiae similem ? quo nihil potest esse pictius. Bella ironia, si iocaremur; sin assevcramus, vide nc religio nobis tam adhibenda sit, quam si testimonium diceremus. 294. Ego enim Catonera tuum ut civem, ut
293. diccrcmiis'^ dicamus.
293. qnorsus] antiqtilus hoc et rariiis apiid Ciceroneni , sed praeferendiim, quia ed. pr. et codd. nostri in eo cons[)irant. Qnorsum soli Gu, 1. 2. et fortasse Par. f). exliibent, libri cuni Ven. 1. Sc Lg, 8. 51. haudquaqiiam conferendi. '■ — iritellefjo] sic Lg. 8. 35. 51. Ott. — laudamsti] hnidasti Lg. 20. 35. 58. ed, pr, — posses'\ pnssis olim praeferebain, Nunc aliter sentio, sed non quia pnssis significet id egisse Ciceronem , ut lecturos in errorem induceret, quod Orellio visum; sed quia possis tem- pus illud spectet, quo Atticus loquitur, quasi nunc quoipie ali- qui in errorem induci possint, — tenebam, cum] ut cum Er- nesto placebat, Sed negligentius loquitur pro colloquii indole Cicero et a/ej).iaCovTa Atticufn facit, — me Hercule] sic Lg. 39. 53. 58. 70, — sed oratorem] sin or. Lg. 8. 50., eidemque mox sin etiam. ■ — quo nihit] quod n. Lg, 8 corr. 35 corr, 39, 51. 53. 68. 70. — pictfus] perfectius placuit Sarpio Qu. Pliil. p. 48. et Meyero; defendunt vulgatam Ern, Lex. Rhet. Lat. p. 285, Frotscherus ad Q,uintil. X, 1, 78,, Orellius, — vide, nc] vide ut Gu. 1. — diceremus] dicamus Ern. ignorans imperfectum con-
300 CICERONIS
seiiatornm , ut imperatorera , ut virum denique cum pru- denlia et diligentia tum omni virtute excellenteni probo ; orationes autem eius ut illis temporibus valde laudo: significant enim formam quaudara ingeni , sed admodura impolitam et plane rudem. Origines vero cum omnibus oratoriis laudibus refertas diceres et Catonem cum Phi- listo et Thucydide comparares, Brutone te id censebas an mihi probaturum? Quos enim ne e Graecis quidem quis- quam imitari potest, his tu coraparas horainera Tusculanura non duni suspicantera quaie esset copiose et ornate dicere.