LXXXV. 292. Sane quidem, inquit Brutus, quan-

quam ista mihi tua fuit periucunda a proposita oratione digressio. Tum Atticus, Aliquotiens sum, inquit, co- natus , sed interpellare nolui. Nunc , quoniam ad per- orandum spectarc videlur sermo tuus , dicam , opinor, quod sentio. Tu vero, inquam, Tite. Tum ille, Ego, inquit, ironiam illam, quara in Socrate dicunt fuisse, qua ille in Platonis et Xenophontis et Aeschini libris utilur, facetam et elegantem puto. est enim et minime inepti hominis et eiusdem etiam faceti, cuni de sapientia dis- ceptetur, hanc sibi ipsum detrahere, eis tribuere illudeu- tem, qui eam sibi arrogant: ut apud Platonem Socrates
292. Aeschini^l Aescliiais. — quorsns^l quorsum.
ciitiis quam simplicissima demonstratione et qiiasi innocentia volim- tiitis ntendum putavit. Locos ffravitalis , (|uos ibl dicit c. 31., qiiasi silvain eloquentiae, lecenset Cic. Or. 40. Aliorsiiin spectat €jrandior ornatus sive magnificus apparatus, quein convenit in genere subliini collocari, " Bernhardy. — eidem] idcm utrobiqiie Lg. praeter 33. 39. 68.