LXXII. Et ille, Pr.ieclare, iiiquit, tibi constas, ut

de iis, qui nunc sint, nihil velis ipse dicere: et, Ilercule, si sic ageres, ut de iis egisti, qui iara mortui suut, ne- niinem ut praclerraitteres, nae tu in multos Autronios et Staieuos incurreres. Qna re sive hanc turbani cffugere voluisti sive veritus es, ne quis se aut praeteritum aut nou satis laudatura queri posset: de Caesare tamen po- tuisti dicere, praesertim cura et tuura de illius ingenio uotissuraura iudiciura esset nec illius de tuo obscurum. 252. Sed taraen, Brute, inquit Atticus, de Caesarc et ipse ita iudico et de hoc huius generis acerrumo existu- matore saepissume audio illum omniura fere oratorum Latiue loqui elegantissume; nec id solum domestica con- suetudine, ut dudum de Laeliorum et Muciorum familiis audiebamus. sed quanquam id quoque credo fuisse, tamen, ut esset perfecta illa bene loquendi laus, multis literis et eis quidem recondilis et exquisitis suramof|ue studio et diligentia est consecutus: 253. qui etiam in maxumis
253. qtii eliainl quin etiam.
251. lubenter] libenter Lg. 20. 35. 39. 56. Gu. 1. ed. pr. — communiuni] omTiium Gu. 1.