LXV. 231. Vides igitur, ut ad te oratorem, Brute,

pervenerimus tam multis inter nostrum tuumque initium dicendi interpositis oratoribus : ex quibus , quoniam in hoc sermone nostro statui neminem eorum, qui viverent, no- minare , ne vos curiosius eliceretis ex me quid de quo- que iudicarem , eos qui iam sunt mortui nominabo. Tum Brutus, Non est, iuquit, ista causa, quam dicis quam ob rem de eis, qui vivunt, nihil velis dicere. Quaeuam igitur, inquam, est? Vcreri te, inquit, arbitror ne per nos hic sermo tuus emanet et ii tibi succeuseant, quos praeterieris. Quid? vos, inquara, tacere non poteritis? Nos quidem, inquit, facillunie: sed tamen te arbitror inalle ipsum tacere quam taciturnitatem nostram experiri. 232. Tum ego , Vere tibi , inquam , Brute , dicam, Non me existimavi in hoc scrmone usque ad hanc aetatem
item Ven. 1. Vat. Gii. 1. — Sulpici] sic Lg. praeter 20. 56., item Ven. 1. — aequali.s] Lg. praeter 35. Ven. 1. — sfudfo] stadio Lambinns, de Rivii coniectiira, quam recentiorum pleritpie se(]uuntur. Male factum putamus: v. Explic. ad I. de Or. 32, 147,