LV. 201. cum — disseruissem] tum — deseruissem Gu. \. —

quando] quoniam vult Orellius ; sed idem significare posse quando secundiim Charisium docuit Wolfitis ad Cic. Tusc. IV. 15, 34. ■ — maxiime] Lg. praeter 20. 39. 50., it. Ott. Vat. ■ — •persequar] prosequar ed. pr. — hos enim] quos Ven. L Lg. praeter 35. sec. m. enim om. 20.
202. dicendi accommodabat] inv. Lg. 39. Ven. \. — maxu-
»48 CICERONIS
maxumum, quod, cum coutentione orationis flectere ani- mos iudicum vix posset nec omnino eo genere diceret, Iractando tamen impellebat, ut idem facerent a se com- moti, quod a Sulpicio concitati, 203. Fuit enim Sul- picius vel maxume omnium, quos quidem ego audiverim, grandis et, ut ita dicam, tragicus orator. vox cum magua tum suavis et splendida; gestus et motus corporis ita ve- nustus, ut tamen ad forum, non ad scenam institutus viderctur; incitata et volubilis, uec ea redundans tamen nec circumfluens oratio. Crassum hic volebat imitari; Cotta malebat Antonium : sed ab hoc vis aberat Antoni, Crassi ab illo lepos. 204. 0 magnam, inquit, artem, Brutus : si quidcm istis , cum summi essent oratores, duae res maxumae , altera alteri defuit.