LV. 201. Cum haec disseruissem, uterque assensus

est. Et ego tauquam de integro ordiens, Quando igitur, Inquam a Cotta et Sulpicio haec omnis fluxit oratio, cum hos maxume iudicio illorura horainum et illius aetatis dixissem probatos, revertar ad eos ipsos; tum reliquos, ut institui, deinceps persequar. Quoniara ergo oratorum bonorum, hos euim quaerimus, duo genera sunt, ununi alteuuate presseque, alterum sublate arapleque dicentiura: etsi id raelius est, quod splendidius et raagnificeutius, tamen in bouis omnia, quae summa sunt, iure laudan- tur. 202. Sed cavenda est presso illi oratori inopia et ieiunitas, araplo autera inflatum et corruptum orationis genus, Inveniebat igitur acute Cotta, dicebat pure ac solute: et ut ad iufirmitatera laterura perscienter con- tentionera omnem remiserat, sic ad viriura irabecillitatem dicendi accoraraodabat genus. nihil erat in eius oratione nisi sincerum, nihil uisi siccum atque sanura: illudque
deantur] videntur Gu. 1. — t/uod maxume opus\ cum maxime 0. Lg. onmes. e*^ oni. Gu. I. maxume Lg. 58. Ott. ■ — a.spexerit] sine d libri. — si nihil audiverit] etsi Orell. , vitiose ; oportebat enim etiam si. audiverit Lg. omnes, Ven. 1. Vat. Ott. Gu. 1. Par. D. Lambinus. • — intellcget] Lg. 8. 5L Ott.