XL. 147. Vcrum ad Crassum revcrtamur. Tum Bru-

lus, Etsi satis, inquit, mihi videbar habere cognitum Scaevolam ex iis relnis, quas audicbam saepe cx C. Ru- tilio, quo utcbar proptcr familiaritatcra Scacvolae nostri, tamen ista mihi cius diccndi tanta laus nota non crat. Itaque ccpi voluptatem tam ornatum virum tamque ex- cellens ingenium fuisse in nostra re publica. 148. Hic ego, Noli, inquam, Brute, existumare his duobus quic- ^uam fuisse in nostra civitate praestantius. nani, ut paulo ante dixi, consultorum alterum disertissumum, di- sertorum altcrum cousultissumum fuisse: sic in reliquis rebus ita dissimiles erant inter scse, statuere ut tamen uon posses utrius te malles similiorem. Crassus erat elcgautium parcissumus, Scaevola parcorum clegantissu- mus. Crassus in summa comitatc habebat etiam sevcri- tatis satis, Scaevolae multa in severitate non deerat taraen comitas. 149. Licet omnia hoc modo: sed vereor, ne
147. utebai-^ utebatur.
Lg. 53 corr. 58. Gu. 1. — existumator] sic Lg. 8. 33. 68. 70. —
admirandus] admirabilis Gii, 1.
•