XXXVII. 139. Omnia veniebant Antonio in men-

tera; eaquc suo quaeque loco, ubi plururaum proficere et valere possent, ut ab imperatore equites pedites levis armatura, sic ab illo in maxume opportunis orationis partibus collocabautur. Erat memoria summa, nulla medi- tationis suspicio. imparatus semper agoredi ad dicendura videbatur: sed ita erat paratus, ut iudices illo dicente non nunquam viderentur non satis parati ad cavendum fuisse. 140. Verba ipsa non illa quidem elegantissumo sermone : itaque diligeuter loquendi laude caruit, neque taraeu est adraodura iuquiuate locutus; sed illa quae proprie laus oratoris est in verbis : nam ipsura Latine loqui est illud quidem, ut paulo ante dixi, in raagna laude ponendura, sed non tam sua sponte, quam quod est a plerisque neglectum; non euira tani praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire, neque tam id raihi ora-
13S. H>jperiden\ Hvperidem.
haec Graeca forma, qiiara accurate collatls libris multifariam re- stitutum iri scriptoribus opinamur, inest in Lg. 8. 39. 51. 08. Ven. 1. Ottob. Vat. Nam nomina propria, quae patronymicorum figiirara referunt, non ea severitate esse iudicanda, qua qualia sunt Aeschi- nes Demosthenes similiaque, recte iudicat Schneiderus Gr. Lat. vol. 11. p. 43.