XXXV. Doctus .etiara Graecis T. Albucius, vel

potius paene Graecus. loquor, ut opinor: sed licet ex oratioiiiinis iudicare. fuit autera Atlieuis adolesceus ; per- fectus Epicureus evaserat; minirae aptum ad dicendum genus. 132. lara Q. Catulus non antiquo illo more , sed hoc nostro, nisi quid fieri potest perfectius, eruditus. Multae literae, suraraa non vitae solura atque nalurae, sed orationis ctiani coraitas, incorrupta quaedara Latini serraonis integritas : quae perspici cum ex orationibus eius potest tura facillirae ex eo libro, quem de consulatu et de rebus gestis suis conscriptura molli et Xenophonteo genere sermonis misit ad A. Furium poetam farailiarem suum: qui libcr nihilo nolior est qiiani illi tres, de qui- bus ante dixi, Scauri libri. 133. Tum Brutus: Mihi qui- dera, inquit, nec iste notus est nec illi; sed haec mea culpa cst: nunquara enira in manus inciderunt; nunc au- tem et a te sumara et conquiram ista j)osthac curiosius. Fuit igitur in Catulo sermo Latinus : quae laus dicendi
133. (juidein, ivquitl quidera.
coni[»en(lio D. I. fluxit. Sed damni iniuria explicandiim ablativo causae: proptcr damni iniuriam. Ceteruni Aquilia (uno l) mei libri omnes.