XIII. 49. Et Gracciac qiiidcm oratorum partus atquc

fontis vides, ad iioslrorum aunalium ratioiicm vctcrcs, ad ipsorum sauc rcccntis. nam ante, quam dclcctala est Athenicnsium civitas hac laude dicendi, multa iani memorabilia et in domcsticis et in bellicis rcbus effeccrat. IIoc autem studium non crat commune Graeciae , sed proprium Athenarum. 50. quis enlra aut Argivum ora- torem aut Corinthium aut Thebauum scit fuisse tempori- bus illis? nisi quid de Epaminonda docto homine suspi- cari libet. Laccdaeraonium vcro usque ad hoc tcmpus audivi fuisse ncrainem. Mcnelaum ipsum dulcem illum quidem tradit Homerus, sed pauca dicentcm. Brcvitas autem laus est interdura in aliqua parte dicendi, in uni- versa eloquentia laudera non habet. 51. At vero extra Graeciara magna dicendi studia fuerunt, maxumique huic laudi habiti honores illustre oratorum noraen reddiderunt. nam ut semcl e Piraeeo eloqucntia evecta est, omnes peragravit insulas atque ita peregriuata tota Asia est, ut se externis oblineret moribus oninemque illara salubri- tatem Atticae dictionis et quasi sanitatera perderet ac loqui paene dediscerct. Hinc Asiatici oratores, nou con-
oriri." Meyer. — totumque se] om. se Lg. 68. 70. — compo- nendas] om. Lambini diio codd. , si fides Iiuic.