V. 18. me Hercule] sic divisim Lg. 8. 51. 53. 56. 58. 70.

Ven. 1. 2. Gu. 1. et me Hercle Lg. 20. — ausim] sic Orell. ex codd. suis, quibus addicunt Ven. 1. Gu. 1.; rell. ausus sim aut ausus sum, iit Vat. Lg. 20. 51. Probat ausus sim Meyerus oblitus potentialem vim ab hac forma abesse. — assiduum] adsidmim Lg. 8. — iam] iamiam ed. pr. — paulo] sic codd. mei sempcr et omnes.
19. quoniam hic] q. id Lg. 20. — iam pridem] divisim Lg. praeter 20. 35. — ^ad veterum rerum] sic Lg. omnes; addunt naturalixim , quod est etiam in Gu. 1. et ed. pr. , ut tamen ab his
BRUTUS CAP. 5. 161
pimiis: eisquc nosmet ipsi ad vcterum rerum memoriam comprchciulendam imj)ulsi atque incensi sumus. Scd illa, cum potcris: atque ut possis, rogo. 20. Nunc vero, incjuit, si es animo vacuo, expone nobis quod quaerimus. Quiduam est id? inquam. Quod mihi nuper in Tuscu- lano inchoavisli dc oratoribus, quando csse coepisscnt qui ctiam et quales fuisscnt. Quem ego sermonem cum ad Brutum tuum vcl nostrum potius detulissem ," magno opere hic audire se velle dixit. Itaque hunc elegimus diem , cum te sciremus esse vacuuni. Qua re, si tibi est commodum, ede illa, quae coeperas, et Bruto et mihi. 21. Ego vero, inquam, si potuero, faciam vobis satis. Poteri^, inquit: relaxa modo paulum animum aut sane, si potes, libera. Ncmpe igitur hinc tum, Pomponi, ductus cst sermo, quod erat a mc mentio facta causam Deio- tari fidelissiuni atque optumi regis ornatissume et copio- sissume a Bruto mc audisse defensam.
20. inchoavistil inchuasti.
21. potiiero'] potero.
veterum absit: veterum annalium coni, Victor Pisanus. Unde vul- gatum nostranim illatum sit, nemo assequitur; puto et naturalium et nostraimm, cum illud nflium, hoc nfartim scribatur, ex raale intellecta scriptura veterum orta esse. lure nostrarum improbavit Corradus, qui annales Attici non res Romanas solas complexos esse putaret, Huic adversatus Meyerus ad c. 3, 14. rem non pro- bavit, sed posuit tantum. —
20. 7nihi nuper^] inv. Lg. 20. 51. ed. pr. — inchoavisti} in- cohavisti Ven. 1. ; vulgo inchoasti dissentientibus libris omnibus. —
21. si 2)otuero] cumpot. ed. pr. Potuero est in Lg. 20. 35. Ven. 1. 2. Ottob. Est confusio perpetua , v. Comm. Cr. ad de Or. n. 20, 85; de sententia autem futuri exacti Klotz. in Cic. Tusc. I. 43, 103. Potero Lamb. Ern. Wetz. Schuetz. — paulum] paulu- lum Lg, 20. 70. ed. pr, ; // in nullo libro, — fidelissumi — optumi] sic Lg. 35, 39. 51. 58. 68. 70. Ven. 1. Ott. ita corr. 53. Mox ornatissume et copiosissume Lg. 8. 51. Ottob.; hoc etlara Lg. 20.
11
162 GICERONIS
VI, Scio, iiiquit, ab isto iiiitio tractum esse serrao- nem teque Bruti dolentem viccm quasi deflevisse iudicio- rum vastitatem et fori. Feci, iuquam, istuc quidem, et saepe facio. 22. Nam milii, Brute, in te intuenti crebro in mentem venit vereri ecquodnam curriculum aliquando sit habitura tua et natura admirabilis et exquisita do- ctrina et singularis industria. cum enim in maxumis cau- sis versatus esses et cum tibi aetas nostra iam cederet fascesque summitteret, subito in civitate cum alia ce- ciderunt, tum etiam ea ipsa, de qua disputare ordimur, eloqucntia obmutuit. 23. Tuni ille, Cetcrarum rerum causa, inquit, isluc et doleo et dolendum puto; dicendi autem me non tam fructus et gloria, quam studiunf ipsum exercitatioque delectat: quod mihi nulla res eripiet, te praesertim tara studioso. et enim dicere bene nemo potest , nisi qui prudenter intellegit. quare qui elo- quentiae verae dat operam, dat prudentiae , qua ne maxu- mis quidem in bellis aequo animo carere quisquam potest. 24. Praeclare, inquam, Brute, dicis; eoque magis ista dicendi laude delector, quod cetera, quae sunt quondam