V. 18. At vero, inquam, tibi ego, Brute, non sol-

vam, nisi prius a te cavero amplius eo nomine neminem, cuius petitio sit, petiturum. Non rae Hercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim. nara hunc, qui negat, video flagitatorem , non illum quidem tibi molestum , sed assiduura tamen et acrem fore. Tum Pomponius, Ego vero, inquit, Brutum nihil mentiri puto. Videor enim iamiam te ausurus esse appellare, quoniam longo inter- vallo raodo primura animadverti paulo te hilariorem. 19. [Itaque quoniara hic, quod mihi deberetur, se ex- acturum professus est; quod huic debes, ego a te peto. Quidnara id? inquam. Ut scribas, inquit, aliquid. iam pridem enim conticuerunt tuae literae. Nam ut illos de re publica libros edidisti, nihil a te sane postea acce-
18. ttiisim] ausus sim.
19. veterum rernm'\ veterum annalium.
verbis Handii de part. Lat. vol. II. p. 524. „ quoque ad personam, et ad rera pertinet nec qiiicquan] oflFenditur in cogitationis ratione. Virg. Aen. I. 5: multa quoque et bello passus." Recte Virgilius: passus enim et alias quam belli aerumnas Aeneas est; sed Lic nihil aliud fieri dicitur , quani exspectari pollicita Attico. — etsi\ divisim plerique libri, ut solent. — incommodo] se incommodo tuo Lambinus, nullo libro adiuvante. —