L. Atratini. Antonius Macedoniae proconsul per trienninm

praefuerat, ex qua provincia Caelius eum repetundarura ac- cusavit damnavitque (-"■'). Iniuria disceptatur pecunia multatus an in exsilium eiectns Antonius sit (^°). Nam neque sola mnlta huius delicti culpam ea aetate luisse reos constat et miseria illa Antonii, de qua Cicero pluribus orationnm locis queritur, non potest nisi exsnlis intelligi ("^^). Subscriptores Caelins habuit Q. Fabinm Maximum et C. Caninium Gallura;
22) Dial. de Or. 18. et 21. 23) I. c. c. 25. 24) Qu. X.
I, 115. 2.5) Qu. IV. 2, 123. v. infia. 26) p. 32. ed. Berol.
27) Divers. VIII. 3. 28) Cic. Brut. 79, 273. 29) vide Cic.
p. Caelio 7. et 31. Pigh. III. p. 334. 340 sqq. 30) Quippe ah
intpp. ad Philipp. II. 23. 31) Cic. in Vatin. II. Phil. II. 38.
1S8 BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
nec saiie accurate locntiis est Valerius Maximus, cnm a Ca- niiiio damuatum Antonium dicit (■^-). Acta autem causa est Caesare et Bihulo consulibus a. 695 apud praetorem Cu. Len- tulum Clodianum, qui usitatiore cognomento Marcellinus vo- catur C^). Genus cius mixtum, de Macedonia provincia male hahita et perduellionis Catiliuariae societate: quam ob rem Antonius, cum repetundarum crimen Cicero patronus refutasset, de yi damnatus est. Vatinius enira heneficio legis suae, quae commodiorem iudicum sortitionem concedebat, clausula adiecta reum Antonium exclusit, quod acerhe ex- prohrat Cicero in oratioue, qua eum in senatu coucidit (^^). Huius actionis duas particulas servayit Quintilianus (^^) ; altera brevissima est. Secunda accusatio in L. Atratinum de amhitu actioue illa, quam Atratini filius ulciscendi patris causa Caelio iutentavit, non raulto prior videtur, etsi ac- curatius definiri illa res non potest; nihil eius praeter me- moriam exstat. Atratinus enim damnati filius a Clodia, quam amaverat Caelius, instigatus hunc de vi postulavit admisto yeneficii tentati crimine, quae res et ex Ciceronis defensione accurate scitur et accurato Quintiliani testimonio confirmatur. Dnae enini particulae orationis a Quintiliano retcntae sunt, qua Caelius quamvis Cicerofiem patronum habens pro se ipse usus est (^^). Acta ea causa est apud praetorem Cn. Domitium Calviuum a. 698 C). De tertia accusatione non satis certo constat. Plurimi quidem Pauli Manutii sententiara secuti sunt D. quendam Laelium a Caelio postulatum, cuius nonieu in incertae cuiusdam orationis Caelianae loco exstat (^^). Dissentire et suam quandam sententiam ponere videtur Ruhn- kenius ad Vell. II. 68. Nomina enim Caelii et Caecilii saepe in lihris confuudi ostensurus praeter alios etiara Plinii
32) Val. Max. IV. 2, 6. Ininria Garatonus ad Cic. p. Sulla 33. Caelium .subscriptorem Caninii vocat. 33) Garat. 1. c. 34) Cic. in Vat. I. c. 35) au. IV. 2, 123. IX. 3, 58. 36) auintil. XI.
1, 51. VIII. 6, 53. V. Spalding. 37) Dnnnann Hist. R. II. 413.
38) Apiul Q,nintil. VI. 3, 39. cf. 41. Nec sane niagnopere con- tenderim cum Spaldingio utriim 2). an L. LaeHus rectius scribatur, dum constaret eo nomine horainem ab ullo aequalium reum actum.
BREVIS ELOQUENTIAE ROM. IIIST. 129
locis dnobus utitur, quorum alter sic Yulgo scriptus exstat: hoc (aconitum) fiut venenum, quo interemplas a CaJpurnio Bestia uxores M. CaeciUus accusator ohiecit (■'"). Non faceret, credo, Riilinkenius, nisi de hoc M. Caelio Rufo cogitaret. Nam si alius est, quid refert ignoto nomini subrogare aliud ignotius ? Scimus praeterea Calpurnium quendam Bestiam praeturae candidatum his temporibus de ambitu accnsatum esse Cn. Lentulo L. Philippo consulibus , a. 698 (''°). Verum si ea magni viri sententia fuit, refellitur ex Ciceronis Cae- liana ("*'), qua duas res publica accusationes a Caelio tan- qnam Yoluntatis pignora habere dicitur. Hinc tertiam illam Caelii actionem post a. 700 poni oportet. Neque etiam de Ap. Pulchro lege Scantinia postulato cogitandum , qnam ac- cusationem terrendi hominis causa susceptam abiecit, post- quam Toluntatem eius mutatam intellexit. Sed dudum suspi- catus est idem ille Manutius (''") Q. Pompeium Rufmn a Caelio de Ti damnatum, hominem inter asseclas Clodii et in causa Milonis, cum ti'ibunus esset a. 702, Tiolentissinmm. Hunc in exsilium pulsum ex Asconii argumeuto Milonianae scimus, subleTaTitque eum Baulis exsnlantem Caelius huius rei ipse iactator, cum ad Ciceronem in Ciliciam scripsit (^^). Sub- IcTatus autem ita est, ut Caelius matrem eius Corneliani Sullae dictatoris filiam coegerit, praedia fidei suae commissa filio reddere; testis Valerius Maximus (^*). Contionis Caelii de aquis ad populum Tcrba quaedam Priscianus ascripsit eademque apposnit Frontinus, apud quem de aquaeductihiis inscribitur {*^). Incertarum orationum Tcrba paucissima re- tiuuerunt Quintilianus Priscianns Diomedes Rufinianus (''*').
39) Plin. 11. N. VII. 49. XXVII. 2. 40) Clc a. Fr. II. 3.
41) c. 32. 42) ad Div. VIII. 1. p. 827. 43) Cic. Div. VIII. I.
44) Val. Max. Iv. 2, 7. 43) Prisc. VI. p. 678. P. Frontinus II.
p. 242. ed. Keuchen. Hiic spectat Caelii dictum Div. VIII. 9. 16) QHintil. I. 5, 61. Prisc. VI. p. 221. t. I. Kr. Diomed. p. 41. Riifinianns p. 211. Iniuria Caelio tribiiuntur alia quaedam huius et Catonis Censorii nominibus per errorem confusis. Primum qui apud Festum in oreae p. 144. lociis affertur ex orafione Caelii ■pro se apud pojmluni , Caelil esse iam ea de causa non potest,
9
130 BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
§. 51.