VII. 49. Dionem Cassium XLII. 22. 8t Appianum pluribns locis

libri secundi de bello civili. Caelius an Coelius scribendum sit incertum est; de numis v. Zumpt. ad Verr. Accus. IV. 70, 181., de codicibus Oudendorp. ad Suet. Caes. 48. Ex titulis utrisque scrip 2) Plin. II. N. VII. 49. 3) Cic. Cael. 4. aulntil. XII. 11 , G. 4) Cic. Cael. 31.
BREVIS ELOQUENTIAE ROM. IIIST. l!85
stat oratio (^). Trihuims plcbis Cn. Pompeio tertiura consule sine collega cum Lonis stetit Milonis defcnsor et legi Pom- peiae de vi intercessionem minitans, quam priTileginm iu Milonem ferri dicebat C*). Quam ob rem siimraa, ut ait Cicero , bonorum voluntate ante annum suum aedilis factus est a. 704, qui erat proyincialis Ciceronis. Huic igitur aedilis elegantissimas illas in Ciliciam epistolas scripsit, qnae octavo libro Ciceronianarum continentur. Sed cura proptcr mores dissolutos aere alieno obrutus iam in ipso niagistratu Caesaris causae sese addicere coepisset, quam ob rem Cice- ronis discessu a se ipso discessisse dicitur C), bello civili orto aperte ad illius factionera transiit. Hinc ab eo ductus in Hispaniam bello Afraniano praetnram mnlto ante anuum, accepit a. 706 C. Caesare secundum P. Servilio Isaurico consulibus C^). Sed cum Caesare iu Graecia bellum gerente propter vim aeris alieni turbulentas leges ferre tabulisque novis instituendis operam dare coepisset, nrbe pulsus et, cuni accito Milone servitia per Italiam concitasset, circa Thurios interfectus est annum agens tricesimum quintum (^). Moribus iracundus erat ad insauiam ('") et, cum in- signem formae dignitatem focdi homines et mulieres impudicae expeterent, magis seculi quam sua culpa vitam vitiis inqui- natam egit ("). Maguani enim Catilinam assectati infamiara esse oportebat, nec tantam iudicibus caliginem in causa Caelil offundere potuit Cicero , quin quod verum esset perspiceretur. Saltatorera, quod quam turpe Romanis conviciura visum sit satis scitur, antiquiores secutus vocat Macrobius ('-), nec honestiores sunt feminae libidinosissimae Clodiae amores ('^) ; inquinatos mores ipsins paucis tangunt alii. De aere alieno.
i
5) De Caelio a semet ipso defenso testis Suetonius de cl. rhett. 2. 6) Ascon. in prooemio ad Milonianara, cf. Cic. Mil.
33, 81. Brut. 79, 273. 7) Cic. Brut. 1. c. 8) Errat Ma-
nutius quaestorera Curionis in Africa fuisse arbitratus, qui ipsius aequalis erat. 9) Caes. B. Civ. III. 20 sqq. Liv. epit. CXI.
Vell. II. 68. et ibi intpp. Dio XLII. 22. 10) Seneca de ira III. 8.
1 1) Cic. Att. VI. 1. Val. Max. IV. 2, 7. Quintil. I. 6, 29. 12) Sat. 11. p. 389. ed, Zeun. 13) P. Victorius Var. Lectt. XVI. 1.
1»6 BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
qiiod liixurioso vitae genere, fortasse etiani ambitiosis lar- gitiouibiis coutraxit, diximus.
Hiuc iuimicitias exercuit acerrime. Appium Claudium aedilis ceusorem, quod accusatorem lege Scantinia, quae fiiisse Tidetur de incestu, in eum subornayerat , ipse eadem lege postulaYit ('^) : quanqiiam iitraque accusatio peracta non est. Quod Trehonius ipsi quaniTis ante legitimum anmim praeturam adepto praelatus est, praecipua causa fuit, cur a Caesare alieuaretur.
Sed inter oratores nomen eius clarissimum fuisse omnis consensit antiquitas. Verho eius mentionem faciunt Velleius ('^) et Plinius Miuor ('*'). Copiosiores suut Cicero Quintilianus scriptor dialogi de oratorihus. Et ex eis quidem, quae oratorum princeps in Bruto liabet (''), discimus eum cum elocutiouis oruatu et facetiis tum actionis dignitate et yenustate praestitisse. In Oratore autem qnae de maestitia oratoria sive de tristi et severo diceudi genere commemorantur ('-^ apprime ad Caelium descrihendum accommodata et in ipsa causarum, quas egit, indole posita sunt. Accusando enim quam defendendo meliorem fuisse cum ex Bruto Ciceronis, tum ex eiusdeni quodam dicto apud Quintiliauum servato cognoscimus ('^). Alio Oratoris loco (^°) significari videntur antiquarioruni deliciae a Caelio captari solitae. Nara et epistolae Ciceronianarum corpore comprehensae, cum ahun- deut iugenuo dicendi spiritu et facetiis, huius vitii tum primum orti docunienta exhiheut, et docet idem ipsius, quam profert Quiutiliauus, vocis fruyi originatio ('-'). Hoc vitium nimia cupiditate, ut solent qui rem amhitiose defendunt, ita per- sequitnr scriptor dialogi de oratorihus, ut Galham et Carho- ncm imitatuni videri dicat et alio quodam loco liiantem eius
14) Caelius ad Cic. Div. VIII. 12. 15) Vell. II. 68. IG) Plin.
Epp. I. 20. 17) Cic. Briit. 79, 273. 18) Cic. Or. 16, 53.
19) Quintil. VI. 3, 69. 20) Cic. Orat. 50, 169. 21) ftuintil.