M. Marcellus. M. Cato. M. Favonius. C. Memmius.

In M. MurceUo M. Catone M. Favonio C. Memmio paucis defnngi licet. Illum, cnm propter insigne Caesarianarum partinm odium exsul tum Mitylenis versaretur, summis laudi- bus cumulat Cicero in Bruto, iisdem exercitationibus ac stu-
Pighii sequor sententiam subscriptorera Gallii Lolliuui fuisse et a Cicerone dictum aliquando honestiore nomine.
92) Caelius ad Ciceronem VIII. 4,1. 9,5. Quanquam priore loco vulgo leguntur ignotissima nomina M. ciiiusdam Claudii et duorum Gallorum pro Galliis et Calidio , altero autem Canidii, quera inter oratores et disertissimos quidem eius aetatem fuisse nemo novit. Utnimque locum ex Mediceo codice correxit Orellius. Siraile vitiuin Nonium occupavit v. loffi, apud quem legitur Clau- dius in Quintium Gallum; correxit 3Ieyerus p. 200. ed. vet. Idem taraen Meyerus accusationem Calidii a Caelio raemoratani Q. Gallii patris dicit esse; quasi Caelius de ea Ciceroni in pro- vinciam scribere potuisset quatuordecim annis post et ei quideui, qui adversarii patronus fuisset! 93) Cic. Brut. 79. 80. Asc.
ad Scaur. p. 20. Quintil. X. 1, 23.
1»» BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
diis atqiie se ipsuin dedituni ah ineuute aetate fuisse et siimmani diligentiam gravitatemque et yerLorum et sententia- rum prae se tulisse (''^). Hiiius laudis partem constautiae tribui, qua Marcellus maxime consul optimatium causam ad- Tersus Caesaris audaciam rei puLlicae exitiosam defendit, suspicari iure licet. Verum lUa constantia, cum magnam aninii firmitatem ostenderet, prudentia plane destituehatur. Erat enim Marcellus in eis, qui Pompeio caeciter coufisi Caesarem facili negotio frangi et ohteri posse credereut: qua de causa rem puhlicam, quam defendere poterant, Cae- sare insperato ingruente deseruerunt. Laudes illius oratoriae, si a Ciceronis testimonio discesseris, non ultra commemo- ratae reperiuntur.
Eandem in re puhlica causam, sed ingeniosius et sa- pientius tuehatur M. Porchis Cato. Is si niinus rigidus ex- stitisset Yirtutis propugnator, magis profuturus erat civitati malis suis turgescenti et ambiguae inter libertatem et domi- nationem. Sic autem nobile spectaculum ex rerum bistoria eximeretur "viri in ipsa onmium labe ac ruina invicti. M. Cato enini vigorem animi Censorii illius proavi sui retiuebat, sed in dissimili rerum statu, quod leges et instituta maiorum, quibus a novatorum liceutia tuendis ille intentus erat, cuni dudum perdita esseut, defendere uon potuit. Sic igitur eas in se custodire et quantum posset libidini potentium iu dies crescenti adversari decrevit, medius inter duas partes nec unquam delictis aliorum indulgens, etiara si id rei publicae conducere videretur. Genus dicendi eius quale fwerit, cuius Cicero ne nomen quidem in oratores retulerit, suspicari tanien licet. Totum enim Stoicorum sententiis accommodatum seve- rum aequabili quadam moderatione temperatum ab omni pla- cendi movendique voluntate alienum erat, uni veritatis patro- cinio factum, Areopagitariim tristitiae quam illis nioril)ns uccommodatius. Raro dicebat nec nisi propter rem publicam: nura scripserit quicquam dubitari licet ("^).
94) Cic. Biut. 71, 250. 95) Nara Bnito dala sunt quae
dicuntur a Cicerone Brut. 31, 119.
BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST. l!83
Huius simiani vocabant M. Favonium, oratoruni nullo in nuniero, sed tenaceni et rei pul)licae liberae etiarn ad- Tersus OctaYianum, cum captivus ipsc esset, defensoreni. Huius insignem quendam locum de coenarum luxuria Gellius retulit (•♦").
Dissiniillimus huic, sed non niinus acer Caesaris ad- versarius erat C. McmmUts L. F. Is tribunus contra Lucullum clanioribus et criminibus nomen quaesivit, et ex oratione eius de trUnnpho L^iculli particulae servatae sunt ("") ; postea prae- tor in consulem Caesarem asperrimis orationibus invectus est C^); cum autem consulatum petcret, ambitus danmatus Athenas in exsilium concessit (^). Is Graecarum literarum peritissinius Latinarum fastidiosus dicitur, orator argutus verbisque dulcis; sed cogitaudi pariter et dicendi laborem fugiebat. Auctoritatem igitur in civitate assequi non potuit ('"").
§. 50.
lam ad eos pervenimus qui aut ex uberrimis Ciceronis disputationibus aut exemplum eius imitati oratores prodierunt. Fuit enim illius praeclari viri, quam etiam in aliis magnis ingeniis animadvertimus , singularis quaedam laus, ut nou solum ipse adiret omnes humanae scientiae fontes, sed etiani aliis patefaceret eosque ingenti studio discendi impleret. Inde factum est, ut adolescentes vix aliuni in literis ducem circum- spicerent neque ad aliuni sese applicarent; etsi quidam vitae instituto et moribus, ut Brutus, alii exemplis ad ipsorum naturam accommodatioribus imitandis, ut Calvus, ab eius praeceptis dissederunt. Horum plurimum famae collegerunt aequales duo longe diversissimum vitae genus amplexi , M. CaelUts Rufus et C. LicUuus Calvus (^). Nam tertium horum
96) Gell. XV. 8. cf. Meyer. p. 424. 97) Servius ad Virg.
Aen. I. 161. IV. 261. 98) Suet. Caes. 23. 49. 73. 99) Cic.
Div. Xlll. 1. Atr. IV. 18. 700) Cic. Brut. 70, 217. 1) De
Caelio dixerunt Maniitins prooeniio commentarii ad Ciceronis epp. ad Diversos VIII. et Drumannus in historia Romana , queni libruni non Iiabeo; de Caeliorum originibus Pighius vol. III. p. 28, et 201. Nomen saepe cum Caecilio confunditur : v. Ruhnk. ad Vell. II. 68.
1»4 BREVIS ELOQUENTIAE ROM. HIST.
aequaleni C. Cnrionem yerbo transmittere licet. Is snmmo ingenio praeditus a prima adolescentia in omni genere probri volutatus rem publicam turbavit, sed nec ad laudem maturi- tatis oratoriae pervenit nec scripti quicquam reliquit.
Gens Caelia summis lionoribus functa non est ante